Koşasım var çok fena. Arkama bakmadan, etrafımı göremeyecek kadar hızlı koşasım var. Ciğerlerim sitem edene, oksijensizlikten başıma ağrılar saplanana, bacaklarımda derman kalmayıp dizlerim kendiliğinden bükülene, gözlerim kararana kadar koşasım var. Yığılırım yere sonra zaten ama yığıldığımda kalkıp tekrar koşasım var. Bütün bu şehri arkada bırakasım var. Ormandan geçip, patikadan devam edip, tepeye çıkasım var. Sonra koşmaya devam edip, uçuruma yaklaşınca durmayıp, kendimi aşağı bırakasım var. O hiçbir zaman yardımıma koşamayacak ama çok ihtiyacım olan kanatlarımı açıp, çılgınlar gibi uçasım var. Bir daha geri dönmemecesine...

Şimdi çıksam dışarı... Koşmaya başlasam... Biliyorum ki... Yine aynı yere geri döneceğim...